Tracker kolekcji kart, który aktualizuje arkusz za ciebie

Arkusz to dobre miejsce do zapisania karty i kiepskie do zapisania jej wartości. Kolumna z wartością jest poprawna tylko w dniu wpisania, nikt nie przepisuje jej dla 400 kart, a błędny numer karty pozostaje niewidoczny, dopóki nie spróbujesz jej sprzedać. SnapCard wypełnia każde pole ze skanu i wiąże wartość z zarejestrowanymi sprzedażami, więc inwentarz pozostaje poprawny bez twojej pracy.

Kompromisem jest zakres. Aplikacja śledzi to, co do niej zeskanujesz, a eksportu do CSV dziś nie ma, więc SnapCard jest rejestrem, a nie źródłem danych dla innego.

Wpisz zawodnika, nazwę serii lub numer karty, a kolekcja zawęzi się do dopasowań. Sześć porządków sortowania przestawia listę, więc te same 800 kart można czytać jako ranking wartości albo jako checklistę serii bez budowania drugiego arkusza.

Segregatory to foldery, a aplikacja proponuje jeden dla każdego skanu na podstawie tego, co rozpoznała. Zachowaj propozycję albo umieść kartę tam, gdzie należy.

• Segregator na każdą kompletowaną serię, żeby cały 2024 Topps Chrome leżał razem
• Segregator na kolekcję zawodnika, od 1989 Upper Deck Ken Griffey Jr. wzwyż
• Segregator Na sprzedaż dla kart, które postanowisz puścić dalej
• Segregator Z gradingiem dla slabów, które trafiają tam z już odczytaną oceną i numerem certyfikatu
• Segregator dla każdego członka rodziny korzystającego z tego samego iPada

Kolekcja jest portfelem tylko wtedy, gdy zna ceny zakupu. Wpisz cenę i datę zakupu przy dowolnej karcie, a aplikacja trzyma je obok aktualnej wartości, więc nabytek za $40 pokazuje na jednym ekranie, ile kosztował i ile jest wart.

Gdy karta się sprzeda, zapisz datę i cenę sprzedaży zamiast ją usuwać. Karta zostaje jako zapis transakcji, który przyda się w 2027 roku, gdy nie będziesz pamiętać, czy Wembanyama poszedł za $180 czy $280.

Jeśli compów jest mało albo karta to dziwoląg, którego dane rynkowe nie obejmują, ustaw cenę ręcznie. Nadpisanie zastępuje wartość z cen sprzedaży dla tej karty, a do danych rynkowych można później wrócić.

Amerykańskie polisy ubezpieczenia domu i mieszkania zwykle ograniczają w 2026 roku odpowiedzialność za kolekcje do $1,000–$2,500, chyba że przedmioty są wykazane osobno, a wykazanie wymaga listy pozycji z wartościami; polskie polisy mają własne limity, ale zasada jest ta sama. Kolekcja, w której każda karta ma rozpoznanie, zdjęcie i niedawną cenę sprzedaży, jest taką listą, gotową zanim poprosi o nią likwidator szkód.

Ten sam inwentarz odpowiada na pytanie o sprzedaż. Po posortowaniu według wartości większość kolekcji okazuje się trzymać pieniądze w mniej niż 5 procentach kart, i to te warto najpierw oddać do gradingu, ubezpieczyć lub wystawić. Reszta może z czystym sumieniem zostać w pudełku.